- Waszkiewicz Cholerski świat

„— Waszkiewicz! Cholerski świat! Jak wy stoicie przed generałem!!
Kapitan wyprężył się jeszcze staranniej. Przedramię z korpusem tworzyło dokładnie kąt prosty. Na figurze, której wierzchołek stanowił punkt zetknięcia się dwóch palców z daszkiem garnizonówki, można było badać twierdzenie Pitagorasa o trójkącie prostokątnym.
Generał zsiniał.
—Jak ty śmiesz tak stać przed dowódcą korpusu... Waszkiewicz nic nie rozumiał. Kątem oka spojrzał na
dwuszereg szukając tam pomocy. Żołnierze i oficerowie wciskali głowy w ramiona, nadymali policzki, dusili się ze śmiechu. Dwuszereg falował jak morze w czasie wichury. Wszyscy patrzyli na nogi dowódcy batalionu. Waszkiewicz opuścił wzrok i poczuł, że robi mu się słabo. Między galową bluzą munduru a wypolerowanymi do chromowego połysku butami lśniła śnieżna bielizna. Stał bez spodni.
— Przywiozłem dla ciebie i twoich oficerów odznaczenia — mówił generał zduszonym głosem — chciałem wręczyć wobec Wszystkich. A ty tak witasz dowódcę KBW
Generał podsunął Waszkiewiczowi pięść jak pół bochna chleba z kciukiem wysuniętym w figę.
— Tyle, o! Tyle dostaniecie! Cholerski świat! Zrozumiano
Gest generała podziałał na Waszkiewicza jak wiadro zimnej wody.“(12)