Człowiek z ranami też

„Człowiek z ranami też nie należał do półgłówków, umiał zakpić i z innych gości, i z siebie samego, i ze swych ran. Był synem licytatora, mówił, i nie nazbyt obfitował w środki, ale za sanatorjum płacił, owszem, a często gęsto otrzymywał od ojca list zawierający dziesięciokoronówkę; przeznaczone one były na grę w karty. I on, jak i inni, ratował swe życie dobrem powietrzem i nadzorem lekarskim, był dość nieelegancki, ubrany w brunatny tużurek i sportową koszulę, związaną na piersi żółtym sznurowadłem, a sznurowadło to miało jeszcze blaszki na końcach. Nazywał się Antoni Moss. Oskarżał samobójcę o zbyt usilne picie, choć nieborak ten nigdy nie pijał, tylko rzadkim wypadkiem zasiadał do whisky z wodą sodową.
— Jakże pan może oczekiwać, że się pan wyzbędzie swej idće fixe, skoro pan tak pije — mówił Moss.
Samobójca łatwo się jątrzył, odpowiadał gniewnie, że popierwsze nie ma on żadnej idće fixe, podrugie, nie chce się jej wcale wyzbyć, a potrzecie wcale nie pija. — Uważaj pan tylko na swoją świerzbę i nieczystość i zamilcz pan! — rzekł.
— Moja wysypka jest tylko zewnątrz na skórze, ale pan jest chory wewnętrznie.
— Mnie nic nie brakuje.
— Nie A poco tu pan przebywa
— Milcz pan!
— Musi tam być coś nic w porządku z pańską głową i mózgiem.“(9)